* بانو *
- January 2005
- February 2005
- March 2005
- April 2005
- May 2005
- June 2005
- July 2005
- August 2005
- September 2005
- October 2005
- November 2005
- December 2005
- January 2006
- February 2006
- March 2006
- April 2006
- May 2006
- June 2006
- July 2006
- August 2006
- September 2006
- October 2006
- November 2006
- December 2006
- January 2007
- February 2007
- March 2007
- April 2007
- May 2007
- June 2007
- July 2007
- August 2007
- September 2007
- October 2007
- November 2007
- December 2007
- January 2008
- March 2008
- April 2008
- June 2008
- July 2008
- August 2008
- September 2008
- December 2008
- November 2009
- January 2010
- November 2010
Long Life GameS
به روایت آرمِن
بخش ِ نخست
موضوع :
- اگر از امروز فقط 72 ساعت زنده باشید ...
* * *
دخترک به تمرین هفته فکر می کرد ...
هفتاد و دو ساعت و فقط هفتاد و دو ساعت ...
خیلی فکر کرد .
گوشه ی آرام و دنج ِ اتاقک را خالی کرد ، آرام کنار ِ پنجره نشست
باران سخت می بارید
فکرکرد که فقط این 72 ساعت باقی مانده را بگردد و خوش بگذراند و حتی لحظه ای رو از دست ندهد
خوب که نگاه کرد ، عملی نبود وقت زیادی را در ترافیک از دست می داد
چشم هایش را بست
زانوانش را در بغل گرفت و سرش را روی زانوانش تکیه داد ...
این روز از آن ِ توست
بیست و چهار ساعت ِ کامل
روزت را دریاب
با آن مدارا کن
این روز از آن ِ توست
بیست و چهار ساعت ِ کامل
به قدر ِ کفایت فرصت هست
تا روزی بزرگ شود
نگذار هم در در پگاه فرو پژمرد
نمی دانست این 72 ساعت را چه گونه بگذراند ؟
تصمیم گرفت از اتاقکش شروع کند ، همه چیز را مرتب کرد .
لیوانی چای ریخت و سراغ ِ یادداشت های ِ قدیمی رفت
ساعتها می گذشتند
نگاهی به ساعت انداخت
پنج ساعت گذشته بود
من فردا درباره اش فکر خواهم کرد
من این هفته در این مورد با کسی مشورت خواهم کرد
من از دوستان ِ مشترک کمک خواهم گرفت
من در چند روز آینده به سراغش خواهم رفت
من همه چیز را خواهم نوشت
من قانعش خواهم کرد و ...
این حرف ها هر کدامشان برنامه ای برای ِ هفته های ِ رفته بودند
بیست و هشت هفته از آن روز گذشته بود
بیست و هشت هفته گذشته بود و دخترک هیچ اقدامی نکرده بود
بارها حرف هایش را نوشته بود ولی هیچ وقت جرات نکرده بود پستشان کند
بارها تا سر ِ آن کوچه ِ بن بست رفته و با شاخه ی ِ گل به خانه باز گشته بود
همیشه ترس جلویش رو می گرفت
ولی حالا وقتی برای ِ ترس هم نبود و حتا زمانی برای ِ پیدا کردن ِ یک قطعه شعر یا داستانی کوتاه برای ِ گنجاندن ِ حرف ها در آن ، نه حتا فرصتی برای ِ نوشتن ِ جملات ِ ادبی
شروع کرد و حرف ها رو همان طور نوشت که باید
زمانی برای پاک نویس کردن هم نخواهد بود پس می بایست تمیز و مرتب می نوشت !
چشمانش را روی هم گذاشت
باید استراحت می کرد تا فردا بتواند با یک دنیا انرژی پی ِ آخرین راهی بگردد که بتواند این رنجش ِ عظیم ِ قدیمی را از بین ببرد !
* پس اگر نذری داری و می خواهی گوسفندی در خانه ی ِ خدا قربانی کنی و همان لحظه به یادت آید که دوستت از تو رنجیده است ، از دوستت عذر خواهی نما و با وی آشتی کن . " انجیل متی 23-24 " *
نوشتن موهبتی است و من همواره حرفهایم را می نویسم این تنها راهی است که می توانم گفت و گویی را که همواره در درونم وجود دارد و دنیا برای ی قطع ِ تلاطم ِ آن می کوشد ادامه دهم
Labels: روایت
_____________________
72 s@ vaghte kamie vaghean :-??
_____________________
ادبياتِ تنهايي.. هميشه همينطوره. تمديد 72 ساعت با همون حس تنهايي..
_____________________
فرازهائی از این مطلب تاثیر زیادی روم گذاشت
_____________________
اون قسمت تو ستون سمت چپ.. معرفی ولاگها که باغ مخفی رو معرفی ویزه گذاشته!
خوب برا منه ندید بدید ذوق داره خب!
_____________________
خوشحالم که گذاشتیش. راستش اومدم بگم خیلی ممنون. شما بی نهایت به من لطف داری.خیلی خوشم می آد که این قد خوشت می آد
_____________________
راستش نظری ندارم اما از دیروز که متنتو خوندم دارم فکر می کنم اگه من قرار باشه 72 ساعت دیگه بمیرم دوست دارم چیکار کنم نفهمیدم
خیلی بده که آدم 72ساعت قبل مرگش حتی ندونه که میخواد بقیه عمرشو چیکار کنه
راستش یاد یه کسی افتادم که دلم می خواست واسش یه نامه بنویسم اما می دونم روز اخر مرگم هم اینکارو نمی کنم
حسرت بعضی کارها نه حتی تا لحظه مرگ تا خود روز قیامت به دل آدم میمونه
_____________________