این خانه ی ِ عزیز ِ مجازی مان فیلتر می شود
من هم خانه دیگری اجاره می کنم ...
بماند که این خانه برای ِ همیشه جای ِ خود را خواهد داشت.
آدرس ِ خانه دیگر : www.loligames.blogspot.com
<< Home
* بانو *
Archives
- January 2005
- February 2005
- March 2005
- April 2005
- May 2005
- June 2005
- July 2005
- August 2005
- September 2005
- October 2005
- November 2005
- December 2005
- January 2006
- February 2006
- March 2006
- April 2006
- May 2006
- June 2006
- July 2006
- August 2006
- September 2006
- October 2006
- November 2006
- December 2006
- January 2007
- February 2007
- March 2007
- April 2007
- May 2007
- June 2007
- July 2007
- August 2007
- September 2007
- October 2007
- November 2007
- December 2007
- January 2008
- March 2008
- April 2008
- June 2008
- July 2008
- August 2008
- September 2008
- December 2008
- November 2009
- January 2010
- November 2010
Long Life GameS
Thursday, March 09, 2006
یکی که نمی دونم کیه می گه : کودکی رو تو درون خودت جست و جو کن !
_ آره خب ! کودکی ، بهشت و آرامش در درون من است اما
...
وقتی که بچه بودم پرواز یک بادبادک می بردت از بام های ِ سحرخیزی ِ پلک تا نارنج زاران ِ خورشید
وقتی که بچه بودم خوبی زنی بود که بوی سیگار می داد و اشک های ِ درشتش از پشت ِ عینک با قرآن می آمیخت
آه آن روزهای ِ رنگین
آه آن روزهای ِ کوتاه
وقتی که بچه بودم آب و زمین و هوا بیشتر بود وجیرجیرک شب هادر خاموشی ِ ماه آواز می خواند
وقتی که بچه بودم در هر هزاران و یک شب یک قصه بس بود تا خواب و بیداری ِ خوابناکت سرشار باشد
آه آن روزهای ِ رنگین
آه آن فاصله های ِ کوتاه
آن روزها آدم بزرگ ها و زاغ های فراغ این سان فراوان نبودند
آن روزها مردم نبودند
آن روزها وقتی که بچه بودم غم بود اما کم بود !
_ آره خب ! کودکی ، بهشت و آرامش در درون من است اما
...
وقتی که بچه بودم پرواز یک بادبادک می بردت از بام های ِ سحرخیزی ِ پلک تا نارنج زاران ِ خورشید
وقتی که بچه بودم خوبی زنی بود که بوی سیگار می داد و اشک های ِ درشتش از پشت ِ عینک با قرآن می آمیخت
آه آن روزهای ِ رنگین
آه آن روزهای ِ کوتاه
وقتی که بچه بودم آب و زمین و هوا بیشتر بود وجیرجیرک شب هادر خاموشی ِ ماه آواز می خواند
وقتی که بچه بودم در هر هزاران و یک شب یک قصه بس بود تا خواب و بیداری ِ خوابناکت سرشار باشد
آه آن روزهای ِ رنگین
آه آن فاصله های ِ کوتاه
آن روزها آدم بزرگ ها و زاغ های فراغ این سان فراوان نبودند
آن روزها مردم نبودند
آن روزها وقتی که بچه بودم غم بود اما کم بود !
پ . ن : وفتی بچه بودم ، یه زمانی تو حوالی همین عکس من نه چیزی از شورای امنیت می فهمیدم ، نه ترسی از تحریم !
گرچه که تو همین زمان ها جنگو می شنیدم !
اگرچه خمپاره ای رو سرمون نخورد ولی التهاب و ناراحتی آدم ها رو ، سرمای بی نفتی و صف های طولانی و شب های اظطراب مامانو می فهمیدم !!!
...
کودکیم ، کودکیمو می خواهم !
خدا کودکیمو بهم پس بده !
پ . ن 2 : آیا ما سهمممان از جنگ را هنوز نپرداخته ایم ؟
at 11:15 PM 
mosafer kocholo bazam golet azyatet karde?
kodaki ye ghese bod ke to khab baramon goftan...
_____________________
manam ax daram ??? az bachegim ??? ...
_____________________