این خانه ی ِ عزیز ِ مجازی مان فیلتر می شود
من هم خانه دیگری اجاره می کنم ...
بماند که این خانه برای ِ همیشه جای ِ خود را خواهد داشت.
آدرس ِ خانه دیگر : www.loligames.blogspot.com
<< Home
* بانو *
Archives
- January 2005
- February 2005
- March 2005
- April 2005
- May 2005
- June 2005
- July 2005
- August 2005
- September 2005
- October 2005
- November 2005
- December 2005
- January 2006
- February 2006
- March 2006
- April 2006
- May 2006
- June 2006
- July 2006
- August 2006
- September 2006
- October 2006
- November 2006
- December 2006
- January 2007
- February 2007
- March 2007
- April 2007
- May 2007
- June 2007
- July 2007
- August 2007
- September 2007
- October 2007
- November 2007
- December 2007
- January 2008
- March 2008
- April 2008
- June 2008
- July 2008
- August 2008
- September 2008
- December 2008
- November 2009
- January 2010
- November 2010
Long Life GameS
Saturday, February 18, 2006
گفت و گو نداره كه گل ِ من
گل ِ من
گل ِ من
گل ِ من
گل ِ من
گل ِ خودم
گل ِ خود ِ خودم
گل ِ من
گل ِ من
گل ِ من كه لا به لاي يه عالمه بوته ي خاردار پيداش كردم
كه اونقدر بائوب ها دورشو گرفتن كه به زور نور خورشيد بهش ميرسه
كه گلبرگ هاش خيلي خيلي نازكه
كه از اين همه خاري كه دور و برشن و يه عده شون هم گلبرگاي لطيفشو خراش دادن ، شبا خوابش نمي بره
كه تا مياد چشماشو بذاره رو هم كابوس ميينه كه بائوباب ها اونقدر بزرگ شدن كه اين يه ذره نوري كه از خورشيد بهش ميرسه هم ديگه اثري ازش نيست
كه روز به روز به حشرات ِ دور و برش اضافه ميشن
كه غير از اينكه بتونه راحت نفس بكشه و نور خورشيد رو روي تنش داشته باشه هيچي ديگه نميخواد
كه وقتي پيداش كردم مات و مبهوت موندم كه با اون چند تا ناخن ِ پ ِرپ ِري چه جوري تو اين سرماي سرد دوام آورده
كه با اينكه تجيري هم نداشت ، به صورتش نقاب گلهاي گوشتخوار رو هم نزده بود كه حتا يه ذره از آزار بائوباب ها كم كنه
كه خودش بود
خود ِ خودش
گل ِ من
كه وقتي نگاهش ميكني ، يه گل راست راستكي رو ميبيني كه بهت آرامش ميده
كه نه تبري دارم نه قيچي ئي كه برم اون وسط و ازش محافظت كنم
كه دوسش دارم
كه نميدونه چقدر
گل ِ من
گل ِ من
گل ِ من
گل ِ من
گل ِ من
گل ِ خودم
گل ِ خود ِ خودم
گل ِ من
گل ِ من
گل ِ من كه لا به لاي يه عالمه بوته ي خاردار پيداش كردم
كه اونقدر بائوب ها دورشو گرفتن كه به زور نور خورشيد بهش ميرسه
كه گلبرگ هاش خيلي خيلي نازكه
كه از اين همه خاري كه دور و برشن و يه عده شون هم گلبرگاي لطيفشو خراش دادن ، شبا خوابش نمي بره
كه تا مياد چشماشو بذاره رو هم كابوس ميينه كه بائوباب ها اونقدر بزرگ شدن كه اين يه ذره نوري كه از خورشيد بهش ميرسه هم ديگه اثري ازش نيست
كه روز به روز به حشرات ِ دور و برش اضافه ميشن
كه غير از اينكه بتونه راحت نفس بكشه و نور خورشيد رو روي تنش داشته باشه هيچي ديگه نميخواد
كه وقتي پيداش كردم مات و مبهوت موندم كه با اون چند تا ناخن ِ پ ِرپ ِري چه جوري تو اين سرماي سرد دوام آورده
كه با اينكه تجيري هم نداشت ، به صورتش نقاب گلهاي گوشتخوار رو هم نزده بود كه حتا يه ذره از آزار بائوباب ها كم كنه
كه خودش بود
خود ِ خودش
گل ِ من
كه وقتي نگاهش ميكني ، يه گل راست راستكي رو ميبيني كه بهت آرامش ميده
كه نه تبري دارم نه قيچي ئي كه برم اون وسط و ازش محافظت كنم
كه دوسش دارم
كه نميدونه چقدر
گل ِ من
at 9:27 PM 
