
گفتن پیام تسلیت کافیست؟چرا هیچ فکری نمی کنیم؟
چرا هر چند یه بار نشونی می بینیم ولی فقط اشک می ریزیم و کمی تاسف می حوریم و بعد دوباره روز از نو و روزی از نو؟
دلم می خواد یکی بیاد بگه چند نفر چند نفر لازمه برای این که کمی فقط کمی فکر کنیم برای راه جدیدی
و چند نفر چند نفر کافیه که تلاشی برای عملی کردن شعارامون بکنیم؟
سر مقاله شرق