این خانه ی ِ عزیز ِ مجازی مان فیلتر می شود
من هم خانه دیگری اجاره می کنم ...
بماند که این خانه برای ِ همیشه جای ِ خود را خواهد داشت.
آدرس ِ خانه دیگر : www.loligames.blogspot.com
<< Home
* بانو *
Archives
- January 2005
- February 2005
- March 2005
- April 2005
- May 2005
- June 2005
- July 2005
- August 2005
- September 2005
- October 2005
- November 2005
- December 2005
- January 2006
- February 2006
- March 2006
- April 2006
- May 2006
- June 2006
- July 2006
- August 2006
- September 2006
- October 2006
- November 2006
- December 2006
- January 2007
- February 2007
- March 2007
- April 2007
- May 2007
- June 2007
- July 2007
- August 2007
- September 2007
- October 2007
- November 2007
- December 2007
- January 2008
- March 2008
- April 2008
- June 2008
- July 2008
- August 2008
- September 2008
- December 2008
- November 2009
- January 2010
- November 2010
Long Life GameS
Thursday, September 08, 2005
نيما يوشيج
« ری را »
« ری را»...
صدا می آید امشب
از پشت « کاچ» که بند آب
برق سیاه تابش تصویری از خراب
در چشم می کشاند.
گویا کسی است که می خواند...
اما صدای آدمی این نیست.
با نظم هوش ربایی منآوازهای آدمیان را شنیده ام
در گردش شبانی سنگین؛
زاندوه های منسنگین تر.
و آوازهای آدمیان را یکسرمن دارم از بر.
یکشب درون قایق دلتنگ
خواندند آنچنان؛که من هنوز هیبت دریا رادر خواب می بینم.
ری را.
ری را...
دارد هوا که بخواند.
درین شب سیا.
او نیست با خودش،
او رفته با صدایش
اماخواندن نمی تواند.
at 3:23 AM 
