تنها
اگر دمی
کوتاه آیم از تکراراین پیش ِ پا افتاده ترین سخن که " دوست ات
می دارم"
چون تن دیسی بی ثبات بر پایه هایِ ماسه
به خاک در می غلتی
وپیش از آن که لطمه یِ درد، در هم ات شکند
به سکوت
می پیوندی.
پس، از تو چه خواهد ماند
چون من بگذرم؟
تعویذِ ناگزیر ِ تداوم ِتو
تنها
تکرار ِ "دوست ات می دارم" است؟
با این همه
بغض ام اگر بترکد..._
نه
پَر ِ کاهی حتا بر آب بنخواهد رفت
می دانم!
" احمد شاملو"